Sorrow is knowledge,
those that know the most must mourn the deepest:
the tree of knowledge is not the tree of life.
- Lord Byron




Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Το διαφορετικό

γιατί οι άνθρωποι όταν φοβούνται
φτιάχνουν προσωπικότητες.
τσιρίζουν και δρουν
με ανικονότητες
και εξαπατούνται επιτυχώς από όλα αυτά.

δηλώνουν, δεν δαμάζουν
κοιτούν, δίχως να εξετάζουν
και οι μέρες περνάν σαν κόκκοι από βουνά

"Άνοιξε το μυαλό σε ένα σημείο
και θα εξαπλωθεί δημιουργικότητα."
εξάλλου όσα βλέπεις και ακούς
τηρούν πιστά τη δική σου πραγματικότητα
και δεν ταράζονται από αδύναμες πηγές..

βρες χρόνια να σκεφτείς μέσα στις μέρες που απορείς. Μπορείς στα πάντα να (ανα)γεννηθείς.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Για σένα, όρθια.

σώθηκαν οι σοδιές
και κοιτάμε τώρα ανέμελα.
Φύγαν οι καταιγίδες
και ξανά πατάμε όρθιοι

Μα ποιον να κοροηδεύουμε
και ποιον να τραγουδάμε..
ήταν σωστό
σωστά έγινε
και σωστά τώρα θα συνεχίσει, στο πάντα

άδικος που φαίνεται
ο καιρός των αλλαγών
και άγριος που είναι όταν θέλει ..
μα δες το για το που πήγαμε και που αλλού μας μέλει.

Ε.

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Η συζήτηση

τρέχει το μυαλό
και κανείς δεν προλαβαίνει.

Πως να προσέξει κανείς τι σκέψη,
που δίχως σινιάλο στο μυαλό μας μπαίνει
κι αλλάζει την τροπή - σε θύελλες άλλες σε βάζει
που πάντα λίγοτερος θα βγαίνεις..

ντροπή, καιρός δεν είναι για να βρέξει.
καιρός, ντροπή που συνέχεια ανασσαίνει
και σώθηκαν τα μέρη να κρυφτεί

τρέχει το μυαλό
όταν δεν το προλαβαίνεις


Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Δεν με προσέχεις

..το παράπονο απ'το στόμα.
Και την περίμενα εκείνη τη βροχή,
των μη και όχι,
που έβγαινε από το στόμα.

Για κάτσε αγάπη μου, για κάτσε..
σιγά την πόρτα πρόσεξε όταν κλείνεις
και τα κλειδιά που τα αφήνεις
και δεν τα δίνεις
-όχι, δεν τα δίνεις!-
καιρός χαράς απ'την χαραμάδα για να μπει

Παίξε τους φόβους μου, και δώσε
ζητώ την δύναμη αυτή.
Μα κάτσε και πρόσεξε για φόβους
που νικώ όταν κατακτώ,
..και βρέχει για το παιχνίδι αυτό. Καιρό.


Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

δεν φτάνει.

καιρός να πέσει, ήθελες να πεις
να μας κάψει.
να τα κάψει.
να καεί.

Δεν σου έφτασαν τα δάκρυα, τσιρίδες και φωνές
για αυτά που μαλώναμε προχθές
και όλα τα άλλα που πλέον, ξέρεις.

μήπως δεν έπρεπε να ξέρεις?
φωνή να μην εμπιστευτώ
τις νότες
και τις λέξεις σου, να ξέρεις
κάποτε τις είχα φυλαχτό.

μα εσύ φοβάσαι ακόμα μην χαθείς,
τι πρέπει να κάνεις πάλι δεν ξέρεις
και πως να βγω ο νικητής
όταν καμία νίκη, εσύ
δεν θέλεις

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Κυλά (σ)το αίμα σου ακόμα?

Στα μάτια του παλιού σου ευατού
γυρνάς, κατρακυλάς.
έχεις ξεπέσει φίλε μου
και ο καιρός είναι γνωστό πως ποτέ δε γυρνά ξανά πίσω

Πως μπόρεσες να χάσεις την αίγλη,
που θρησκεία πάντα είχες στο μυαλό σου.
Συγκεκριμένα πράγματα,
λέξεις
και εστίες
καθώς κουνούσες τα κουπιά
και όχι ο πανικός που βλέπεις και φοβάσαι

τώρα παν' - και χάνονται
στο βωμό του χρόνου και της πίστης
δικά σου πια - δεν γίνονται
δέξου ότι απλά υπάρχουν, να θυμούνται
αυτά που ίσως εσύ αύριο να πρέπει να αποδείξεις..

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Πισωγυρίσματα, όπως τα λέμε εμείς!

ξεγελιούνται (εύκολα;) οι ανθρωποι με λόγια.
Ξεχνούν και κάπως πάλι θυμούνται
τι σκόπο έχει διαλέξει η ζωή "τώρα" γι' αυτούς.
καιρός περνά
και οι στόχοι αλλάζουν.
Γυρίζεις πίσω συχνά, ξεχνάς και
ίσως πάλι καν να μην έχεις. Έτσι;

Για κοίτα εκείνο τον τυχερό
που έμαθε να δαμάζει, καιρό, σκόπο και τρόπο
να αλλάζει
και δεν δοκιμάζει
την τύχη του όπως παλιά σε πολύ(!) τρύπια χαρτιά..

Για δες εκείνο τον άτυχο
που δεν τον έμαθαν αγάπη τι θα πει,
φιλία δεν γνωρίζει
μα μόνο να δαγκώνει το κάθε λογής καινούριο.
Καινούριο είναι το αληθινό, η χαρά και οι τύψεις για εκείνον ξες.

Μα πάντα έτσι θα 'ναι όταν φωνάζει για άλλα εκατό, όταν τα ενιακόσια έχει κερδίσει.

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Η αγάπη της... (αλλαγής.)

Δύσκολοι καιροί υπήρχαν και υπάρχουν.
δες τόσο φως που τρέχει πληγωμένο
τον γέρο που χτύπησε την τρέλα και ρημάζει
τον κόσμο όλο και όλοι όσοι είναι σ'αυτόν.

Δεν υπάρχουν άλλοι άγγελοι κρυμμένοι,
ο ουρανός φώναζει και βρυχάει.
να ακούσεις τι θα σου πει η ζωή, δίχως δισταγμό
χωρίς κενό ή μια παλιά εικόνα.

οι οδηγίες δώθηκαν και εσύ απλά διστάζεις.
φοβάσαι και φωνάζεις.
χωρίς καν να εικάζεις πως, ο λόγος έχει υπάρξει εδώ και καιρό.

Σήκω απάνω, βγάλε το κράνος, χόρεψε και βρες τη μια λύση σου κρυφή:
- κρυφή για να μην φωνάξει
- λύση για να μπεις για τα βαθιά στη λίθη σου αυτή.

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Άτυπες ανησυχίες.

Όλα μεγαλώνουν.
Αλλάζουν και αναπλάθονται.
δημιουργούνται νέα δεδομένα,
σε καταστάσεις πρωτόγνωρες μα τυπικές.

Όλοι θέλουν να αλλάζουν.
Να ακούνε σε ονόματα με προσταγή,
να βλέπουν την αλλαγή και γι' αλλού πάντα να πετάνε.

μονό αυτό μένει σταθερό.
Ο κορμός της πίστης, αντοχής
που ποτάμι χύθηκε ο ιδρώτας.
Είναι ένα όνειρο όλο αυτό, ιδανικό,
το φως που φέγγει στη χαράδρα.
μα είναι κατάρα και ευχή
να είσαι πάντα - πάντα εκεί
ψηλά στα μάτια των ανθρώπων..

δεν πιάνεσαι, δεν (σε) βλέπουν' πολλοί. κοιτάς μονάχα εσύ
το κέρμα της ψυχής σου

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Παράλογη καρδιά.

Φωτιά δεν θέλεις, μα όλο παλεύεις με τα σπίρτα.
ποιος σου ζήτησε ψυχή μου,
καιρό να βρεις για να κρυφτείς?

Και δες τα φώτα εκεί, κοίτα..
πέφτουν τα όνειρα, βροχή - ο καιρός τον δρόμο σου
χαράζει
και αυτός θα είναι τελικά ο δικαστής.

Και δε το χωράει η λογική!
πως να αγνοήσεις τους κανόνες.
δεν υπάρχει προοπτική!
και ας η καρδιά σου σε διατάζει.

Αγκαλιά θες, μα με δική σου στάση.
και δεν μπορείς πολλά πολλά.
Ο χρόνος μη λες πως δε σε νοιάζει,
όταν κοιτάς και τα λεπτά
τα πάντα να σου 'ρθουν εύκολα μπροστά.. και ίσως μετά

καιρός να υπάρξει για αγάπη.



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Οι Στέγη.

Δεν είναι ορθογραφικό.
Οι Στέγη είναι πολλές - ξέρω τώρα.

Η χαρά και η λύπη και η σκέψη,
δεν συγχέονται πια. Όχι σε μένα, όχι σε όλα.

Είναι φανερό - δεν μπορώ πια να κρύψω
τι μου έμαθε ο καιρός. τι δεν έκανα καιρό
και ας ο καιρός έχει αλλάξει.

Είναι φανερό - δεν γίνεται να το αλλάξω,
η χαρά και η λύπη, στα πάντα ήταν αυτό..
εκείνο το χαμόγελο.. που ηχούσε δυνατά
πιο δυνατά από το οτιδήποτε με πλησίαζε.

Και αναρωτιόμουν βλέπεις,
τι φταίει και που πάει ο καπνός
σε ποιο σημείο φτάνει ο καημός
κάθε φορά που κάπως με φωνάζουν εκείνοι.
Δε λέω: μ'αγαπάς.

Μα ο καιρός έχει περάσει. Σκέψου.
Δες τον καιρό,
και ισως διώξεις και εσύ το δικό σου τον καημό.
τις αφορμές να ακούσεις
τι θα σου πουν
πως θα σε βρουν
για όσο αυτές ζουν
για όσο κρατάει ένα τσιγάρο...

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Exodus

Η στιγμή της ολοκλήρωσης.
Της απόφασης.
Η στιγμή εκείνη που νιώθεις,
όλα αυτά που αρνιόσουν..

αμέσως μετά απο όλα αυτά τα ενοχλητικά
σκαμπανεβάσματα. Τα πάνω-κάτω που μανιωδώς
πάλευεις να μείνεις πάνω.. αλλά σε τραβούσαν κάτω.

Οι σκέψεις. τα θέλω. οι φόβοι και οι ανησυχίες.
Άνθρωποι που σεβόσουν, που γαλήνευες να είσαι
αλλά σε βύθιζαν. αυτό ακριβώς που δεν έπρεπε να κάνουν.

Η στιγμή που κάνεις πραγματικότητα,
όλα όσα σου φώναζαν. Της χαράς.
η στιγμή που αν ένιωσες, καταλαβαίνεις
ή αν δεν ένιωσες, ζηλεύεις και αναρωτιέσαι.
Πριν βρω (..)
Και εγώ ζήλευα, τα παλιά - τις στιγμες της χαράς
και αυτές οι αναμνήσεις..

ΑΛΛΑ ΔΕΣ. Τόσα υπάρχουν μπροστά σου. Και μένουν μπροστά σου. Μπροστά σου...
 













Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Μην κάνεις πίσω.

Είναι η στιγμή της αλλαγής,
ήρθε ο καιρός που τόσο πια ποθείς
και ο λόγος που χαμογελούσες.

είναι ο τρόπος που γελάς.
και τώρα που ξεκάθαρα νικάς
δεν πρέπει να 'σαι ξανά ποτέ πίσω.
Θυμήσου εκείνες τις στιγμές
που βλέπεις κάποιες αστραπές
και κύκλους το μυαλό σου κάνει

είναι τα πάντα φωτεινά
έτοιμα και στη σειρά
και είναι κρίμα να λυγίσεις.
Πέρασε η μπόρα και κοιτάς,
αντί να δώσεις πίσω μονομιάς τη φλώγα
στη φωτιά που σ'είχε αρπάξει.

Ξέχασε τώρα τις στιγμές,
και δεν θα κάνεις (ποτέ) πίσω.

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

Πάγος.

Δύσκολα καταστρέφεται.
Με δάκρυα δε σπάει.
απλά μαραίνεσαι
και για όλα ξες πότε είναι αργά

τα λάθη που γίναν- δεν φεύγουνε.
Πάντα ήταν εκεί
μην το αρνείσαι πως αν ήταν αυγή
εσύ θα συγχωρούσες!

με πάγο, βρέθηκα παντού
όχι σε μένα
αλλά σε αυτής που
η φωτιά μου πια, δεν πιάνει.

Αν ήσουν ήλιος
και αγαπάς, ξέρεις τα πάντα να ξεχνάς
και αγάπη να δίνεις στο μαχαίρι.
Κάποτε το βάφτιζες αλλιώς
άλλωστε δεν άλλαξε ο τρόπος
που απ'το στόμα σου οι λέξεις βγαίνουν.

Καιρός να είναι φωτεινός, εγώ ξεχνώ τι μαρτυρώ.. μα δεν ξέχασα εγώ τι πάει να πει για μένα "έλα".