Sorrow is knowledge,
those that know the most must mourn the deepest:
the tree of knowledge is not the tree of life.
- Lord Byron




Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Θ.Ο.Λ.Α τα μάτια σου απόψε

Μα πως μπορω.
Πως γινεται να ζω, οταν σε αφηνω να μαδας
να μαζευεις και να χανεις την ζωντανια.
ειναι πικρο, να μην μπορω
μεσα σε σέ πια να κοιταξω- να μην μπορω να φυσω,
να δω αίμα.. αν πια κυλάει.

Θα σε προδώσω, δεν σου'χα πει. Και ο πονος παραμενει.

Ομως αν και ποναει, εκεινο δεν θα αλλαξει.
Λογια θα πεσουν να κραταει.
Ας σκισω τη σαρκα σου, εγω!
σε πονο πια- δεν κελαηδω. Εσυ πονας, εγω κοιτω

Δεν ηταν στο πλανο μου, απόψε αυτο

Με συγχωρώ; (Για σένα)

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες

Πρεπει να ξερεις τι σημαινουν οι ευχες.
Ισως να φωναξες, δυνατά, μία απο αυτες

Ξερεις.. μετρανε οι στιγμες.
Η δυναμη και οι νικητες.
Ο κοσμος βλεπει τις θολες
και πίκρες τρεχουν να τον πνιξουν

Μηπως δε θελησες ποτε,
να σε στηριξουν οι φωνές
και η φλογα μηπως σού εχει σβησει;

Βλεπεις, κατι σα ψιθυρο σα να ακουσα προχθες.
και εγω το πιστεψα σαν χθες.
Μα η μερα εκεινη, έχει περασει

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Το ταξίδι σου, ο πόνος μου

Δεν ειναι λεξεις.. Οχι.
Πονος ειναι
Αυτο το μακάβριο αισθημα,
που οταν αλονηζει, ειναι σα να θεριζει

Σιγουρα υπαρχει λυτρωση
Μα, οσα λεφτά και αν διαθετεις
δεν μπορει να εξαγνιστει.
Δεν ειναι λυση καν αυτη,
καθως ο χρονος τον διχαζει

Κιας ειναι μπορα ή βροχη.
Τι σαν αυτος σε ενοχλει
και δεν μπορεις πια να πεταξεις

Είθε ο λογος να ακουστει,
το στομα να μην αποσιωπει
και φανερος πια αυτος να γινει.
Για τα χαρουμενα στενα-
που οντως ειναι απειρα πια
Και ας ειναι ο πονος στεναγμος,
ή οπως ονομαζεται αλλιως- ενα μακρυ ταξιδι

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Σα να έχεις αλλάξει...

Και πας να με ξεχασεις..
Μα δεν πειραζει!
Οσο εισαι ακομα εδω,
πως να πειραξει

Και θες να με κοιταξεις.
Αυτο θαυμαζεις- πως δεν μπορεις,
πως ειναι αργα
Πως ολα εχουν περασει.

Κοιτας για να γελασεις.
τον πονο να ξεγραψεις προσπαθεις,
μα κάθως δεις (προς) τα πισω
ολα γινονται γκριζα ευθυς

Ολα σπαζουν και γινεται το τελος της αρχης
Το τελος των σφιγμων, και πληθος ιδεων
γεμιζουν το καφασι.
Μα αυτο, ισως, πειραζει

Οσο με ξεγελας, εσενα ξεγελας
Και αυτο δεν θα αλλαξει.

(*)

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Και ας είσαι (ο) μόνος.

Δεν εχει σημασια. Ουτε θα εχει
και ο μονος να εισαι

Νοημα αποκτας, οταν και αν διατηρεισαι στον χρονο.
Αν μπορεσεις να αντεξεις την πιεση που σου ασκειται στοργικα,
απο πολλους πομπους -με μη λογικες προσδοκιες.

Σκοπος; Οτιδηποτε ξενικο στα ματια του κοσμου,
οτιδηποτε μη γνωριμο, χωρις μετρο συγκρισης. Κατι που συναρπαζει
Κατι δικο σου

Τοτε, αποκτας υπαρξη, γνωμη, θρησκεια.
Γινεσαι ο ιερεας του ευατου σου, ξερεις που πας και που ηδη βρισκεσαι.
Αντανακλας τις ιδεες, δεχεσαι τις παρενεργειες και αυτοι εσενα

Δεν ειναι ευκολο, μα πισω ειναι ο γκρεμος- και το ρεμα εχει στερεψει

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Το δικό μας παραμύθι

Οσα δακρυα και αν προλαβω,
ποτε μα ποτε δεν θα σε ξεβγαλω.
δεν θα μπορεσω ισως ποτε,
να με ξεγελασω και τον ανοητο να κανω.

--Μαλλον αυτη τη φορα, ισως να μην μπορεσω να με ξεγελασω.
Ισως πλεον μεχρι εδω να μπορω. Η' απλα να μην σβηνει τοσο η φλογα,
οσο εγω παριστανω τον ικανοποιημενο, τον ευτυχισμενο και τον ανευ λυπης ηττημενο.

Οχι, οχι. Θα ημουν αχαριστος αν ελεγα οτι δεν μου εχει χαμογελασει η ζωη..
Θα ημουν άπληστος αν ελεγα οτι δεν εχω ολα οσα ειχα ποτε ζητησει.
Θα ημουν ατυχος αν σε ειχα διαγραψει.

Ετυχε και ημουν άπληστος. Ποτε δεν ημουν αχαριστος, μα καποτε ημουν ατυχος
Καλο ξημερωμα