Sorrow is knowledge,
those that know the most must mourn the deepest:
the tree of knowledge is not the tree of life.
- Lord Byron




Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Θαλπωρή. (σε εικόνες)

-ένα τζάκι και οι φλόγες του
-μια εικόνα που σου φέρνει αναμνήσεις
-μια στέγη στη βροχή
-η συγχώρεση
-ένας καφές
-αγάπη
-ειλικρίνεια
-καλή παρέα
-η οικογενεια
-η ζεστή σου φωλιά
-ένα μέρος που είχες πάει με τον αγαπημένο σου
-ένα μέρος που είχες πάει με τον αγαπημένο σου και σου τον θυμίζει


καλά Χριστούγεννα,
ένα από αυτά ας μας κάνουν καλύτερους.

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

The refusal

"I've closed so many doors, just not to forget you. But, you still refuse to deliver us.."

τώρα πια ένας δρόμος κλείνει μπροστά μου

άλλοι πολλοί ανοίγουν.
στα πάντα και στο άγνωστο όλο κοιτούν και ελπίζουν

καιρός να βγει η χαραυγή,
λύκοι τριγύρω σου πολλοί
σκοτίδα φέγγει στη μιλιά σου.
Αυτό το άρρωστο, νικά.
ποτέ δεν είχε γιατρειά
και σβάρνα παίρνει όποιον δεν ξέρει...

Μα πως χτυπούν οι κρότοι αυτοί,
δικός σου νόμος το γιατί
καιρός να βγει η χαραυγή
πια δεν γυρνάς, δεν ξες γιατί
-κοίτα, μιλάει το γατί....-
μα πως δεν ξέρεις πια τον λόγο;

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Βρέχει εδώ, στον παράδεισο.

Ζητάω νερό. Και Ξεδιψάω
δεν είναι δώρο που ζητάω
κοιτάω εδώ,
σε ένα νησί θα πρέπει να είσαι
νερό έχει παντού. δάκρυ ζητάω;

καιρό πάει πολύ
που στο μέσα μου δε πάω.
Πάντα υπήρχε μέσα μου πολύ
δε συζητάω, είχε πάντα εκεί μια θέση
σε νησί, σε μέρος που σπάνια πια πάω

μα δεν είναι παράδεισος αυτό.
Τα φρούτα του τρώω, αγγέλους έχω
δε ζητάω.
Τα πάντα τρέχουν, σε μένα θελ' να πάνε
μα εγώ δε ζητάω.
Θα έχει φύγει με σινιάλο
δε θέλω κι΄άλλο σάλιο
δε θέλω κι άλλο σάλιο για να ξεδιψάω.
Χωρίς την πνοή μου- πού θα πάω;
δε συζητάω. δε σου ζητάω
μα πρέπει να θρέψω. για ένα βοριά, αναζητάω.





Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Ξυπνάς.. ή εγώ απλά το ελπίζω

δεν συζητάς.
Φοβάσαι να κοιτάς
ή εγώ απλά σε κρύβω

και παραμιλάς.
Ζητάς να μη ξεχνάς,
να έρχομαι εγώ και μετά
να δείχνεις.. στα μακρυά, που ήσουν

Μα τώρα φαίνεσαι στα αχνά.
Σαν να γυρίζεις είναι ή η ψυχή μου αυτό ζητά.
δεν είσαι κάπου ζεστά έτσι δεν είναι?
σου ζητούν και λίγα δίνουν
και έχεις συνηθίσει στα πολλά.

Λίγα απ'τη ζωή
μα τα πάντα από μένα.
Γι' αυτό γυρνάς, γι' αυτό
με αναζητάς
έτσι δεν είναι φυλακή μου?




Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Ξέρω πως νιώθεις. (Αφιερωμένο)

ναι, είναι εντάξει που φοβάσαι.
Σαν κενό σε ένα βράχο,
και ακόμα τον θυμάσαι
που είχε ραγίσει για καιρό.
Ήταν στο πλάνο να ξεσπάσεις!
να τρέχεις σε δρόμο, δίχως νερό.
Να τρέχεις να πιάσεις τον καρπό

Και τώρα δέντρο, δεν υπάρχει.
σε ένας δάσος έχεις χαθεί..
Και πάλι όμως- μη φοβάσαι
καιρό το λένε τα πουλιά,

ότι θα ξυπνάς -μοναχικά-
και πάλι (τα ίδια) να πρέπει να αντέχεις.

Να αναπολείς.
Να πρέπει να χτίσεις διαδρομή
και μόνο αυτό να το φοβάσαι-
είναι η ώρα σου αυτή.


/for you, My morena.




Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Μα...

Να μη σε κάνει και απορείς,
που δε μπορείς να βγεις ο νικητής
και πάλι ψάχνεις στα ψαγμένα.

καιρός δεν ήταν να δωθείς?
κοίτα τι μένει ..πως μπορείς-
χωρίς το χρόνο σου να πάρεις.

δύσκολα φαίνονται, σωστά.
τα μάτια σου έβλεπαν θολά
σκληρό σου μοιάζει να μη ξέρεις..

Και τώρα έρχομαι και εγώ,
πως να αντέξεις το σεισμό
που πάντα θέλεις να μη βλέπεις?



Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Απόσπασμα.



"Η αγαπη μου για σενα, ειναι πολυ, πολυ μεγαλυτερη απο την αποσταση. Κι αν η αποσταση ηταν πιο μεγαλη, η αγαπη μου και παλι θα νικουσε. Οταν καποιος ειχε τη σχεση που εχουμε εμεις, ειναι και πρεπει να ειναι σε θεση να τα νικησει ολα.
     'Σημασια δεν εχει να ειμαστε καλα. Εχει να ειμαστε μαζι' ειχες πει στ- (...)
Και μαζι θα ειμαστε γιατι τοσο εγω, οσο και εσυ, κουβαλαμε τον αλλον μεσα μας. (...)"

--/08/11




Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

Δε θα σε αφήσω, μα θα ζήσω

Δύσκολο να κρατηθείς.
Να μην πέσεις και χαθείς

Ρωτάς εσύ για το κακό,
ανάσες φεύγουν στον καπνό
και χάνεται η μορφή σου

Τι σύννεφο είναι αυτό..
που πήγες εσυ, δεν είσαι εδώ.
Φώναξε διάβολο, θεό
δεν είσαι εδώ.
Χάθηκες στον πηγαιμό..
για λανθασμένη Ιθάκη

έρμαιο, πως να σωθώ
από τις σκέψεις. στο γραπτό
θα τις αφήσω
τα λάθη σου να ονοματίσω
τη ζωή πρέπει να ζήσω..

και αυτή καλεί.
Θα είσαι εκεί ή έχεις σπάσει;
Κοιτάς τα λάθη που έχεις μάθει;
Είσαι εδώ ή εγώ έχω αλλάξει;
που πας, πως πας.. άλλος δεν θα σου μάθει


Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Κοίτα πώς σπάει το γυαλί

..και παλι με αφησες να ξεχαστω.
καπου να βρω να κρατηθω
απο το τωρα να χαθω- και να φωναξω

Κριμα, θα παει, μα ας χαθει,
Δεν εχω αλλη υπομονη.
καινουρια αρχη, αρχιζω τωρα

Διχως καμιά αναστολη
θα παρω μια αλλη διαδρομη
μοναχη, παλι, θα σε αφησω.

Δεν διστασες ουτε στιγμη,
δεν αφησες νοτα να ακουστει
μηπως στο τελος θα κριθει, καθε στιγμη,
καθε πνοη, καθε ανασα που εχεις παρει...

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

You make it real for me.

Δεν ειναι οτι δεν βρισκω τα λογια, οχι.
Βλεπεις δυσκολη ειναι η αρχη
και αυτη ακομα πιο πολυ

Δεν ειναι η αποσταση και τα οχι, τα γιατι
Βλεπεις δε γινεται να ποναει τοσο
τοσος κοπος και μια αρχη

Μαλλον θα ειναι το αγγιγμα,
που χανεται η επαφη.
Σημαδια πια δεν θα φαινονται.
Κουραζει ο χρονος,
τωρα πια θα εχει νικητη.

Θα αλλαξουν ολα. Θα σωθει η τιμή
ποναει η αρχη
γιατι χτυπαει εκεινο το αντε παλι, απο την αρχη.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Ό,τι πιο λίγο σου χρωστώ

Πραγματα λιγα ειναι πολυτιμα
πιο λιγοι ανθρωποι,
και ακομα πιο λιγες οι στιγμες

Και ολοι λεν' δεν εχει σημασια που κοιτας
μα τι ζητας
και τι σου ερχεται τελικα.

..ειναι εκεινη η στιγμη, που δε ρωτας
που μονο βλεπεις και μετρας
τον καθε κοκο της βραδιας
ο κοσμος δεν ακουει, κι ας μιλας
ρυακι τρεχει μονομιάς
και παλι μονος μενεις. οταν

δεις το θησαυρο που στα χερια σου κρατας..
που φοβο διωχνει στα κρυφα..
οσο και αν αυτο της κοστισε ακριβα..
διπλα σου αγγελο κρατάς και κυνηγάς..

Ω θεε μου, η απληστια ξεκινά

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

Πως μπορείς να κλέψεις έναν άγγελο

..διχως να τον πονεσεις;
Χωρις να φυγει, να πεταξει

Καλη τυχη στα λογια σου
και στο δρομο που δεν πρεπει ποτε σου να κοιταξεις.
Στο ασπρο, διπλα απο εκεινα τα υπεροχα φτερα
ο αερας καπως καλπαζει,
ακομα και εκεινος τον θαυμαζει

χα.. δισταζεις..

Τωρα, βγες απο το χώρο.
Απο την καρδια που πηγες με δολο να (ξε)γελασεις.
Μα πως ειναι δυνατον εναν αγγελο να πνιξεις;
Τον πονο του να κρυψεις και να ξεχασεις

Δεν ειναι συμβολο αυτος. Σε κοιτά και σε προσταζει!
Αγάπα τον
..και ας μην μπόρεσες ποτε σου τη ψυχη του να δαμάσεις

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Περί περιρρέουσας..

Η αρχη, το παρoν και το τελος.
Ολα και ολοι κοιτουν συνεχως σε μια απο αυτες τις 3 λεξεις
αλλοι διολου και αλλοι χωρις τις παυσεις

Δυσκολα γλυτωνει κανεις-
δε γινεται να δεχτεις, χωρις να προκαλεσεις
να δωσεις, διχως να εχεις
και παντα υπαρχουν οι υποθεσεις.

Σωστα πατας οταν δε πονεσεις
και ομως κοιταζεις τον κοσμο με (τις) ανεσεις.
Αυτοι εκει, μπορουν να νιωσουν αν πονεσεις
και το θηλυκο εξ' αυτων να τους κυριευσει
προσπαθει- τα παντα να τελειωσει
και να γιατρεψει

'What we call the beginning is often the end. And to make an end is to make a beginning. The end is where we start from.'
-T.S. Eliot

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Για ένα μου γρατζούνισμα [σύνταξη: 28/3/11]

Και ολα σπασαν.
Τιποτα δε θα ειναι οπως πρωτα,
η υποσχεση της αυγης ηρθε να προσθεσει.
Να αλλαξει, πριν ρημαξει, τον πονο και το δακρυ

Δεν ειναι αληθεια
δεν μπορει.
Τολμησα να δω τη χαραυγη. Να ζησω την ελπιδα,
τη δικη σου ελευθερια- ζητω, να παρω πισω
πριν να ξεψυχισω


..και τωρα τα κοιτω ολα και γελω.
Ειναι αστειο πως εχει φυγει το κακο,
ο κοσμος με τον αυγερινο- πρεπει-
να ηταν ονειρο ολο αυτο

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

Κάτι ακόμα από μένα, για εσάς.

Τοσος καιρος. Τοσα πεταλα πεταξαν
Και ο καιρος, φαινεται να εχει αλλαξει

Δε μπορει- κατι θα υπαρξει
κατι που να σε ταραξει. Να σε φερει μακρυα

Κι ομως.. δεν δισταζεις
να φυγεις, να πλανταξεις
αρκει να τρεξεις, να φωναξεις
τι δυναμη σου να ξεχασεις

Λησμονεις. Ξεχνας και αλλαζεις
Ολα σε κομμα τα διχαζεις
..δεν κοιταζεις- δε ρωτας- δε θαυμαζεις!

Ο καιρος θα σου διδαξει
τι ρημα πρεπει να εξετάσεις. Διχως να αλλαξεις
αν ειναι εφικτο
με τοσο ασχημο καιρο
πανω απ΄το ηλίθιό σου συννεφακι

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Θ.Ο.Λ.Α τα μάτια σου απόψε

Μα πως μπορω.
Πως γινεται να ζω, οταν σε αφηνω να μαδας
να μαζευεις και να χανεις την ζωντανια.
ειναι πικρο, να μην μπορω
μεσα σε σέ πια να κοιταξω- να μην μπορω να φυσω,
να δω αίμα.. αν πια κυλάει.

Θα σε προδώσω, δεν σου'χα πει. Και ο πονος παραμενει.

Ομως αν και ποναει, εκεινο δεν θα αλλαξει.
Λογια θα πεσουν να κραταει.
Ας σκισω τη σαρκα σου, εγω!
σε πονο πια- δεν κελαηδω. Εσυ πονας, εγω κοιτω

Δεν ηταν στο πλανο μου, απόψε αυτο

Με συγχωρώ; (Για σένα)

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες

Πρεπει να ξερεις τι σημαινουν οι ευχες.
Ισως να φωναξες, δυνατά, μία απο αυτες

Ξερεις.. μετρανε οι στιγμες.
Η δυναμη και οι νικητες.
Ο κοσμος βλεπει τις θολες
και πίκρες τρεχουν να τον πνιξουν

Μηπως δε θελησες ποτε,
να σε στηριξουν οι φωνές
και η φλογα μηπως σού εχει σβησει;

Βλεπεις, κατι σα ψιθυρο σα να ακουσα προχθες.
και εγω το πιστεψα σαν χθες.
Μα η μερα εκεινη, έχει περασει

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Το ταξίδι σου, ο πόνος μου

Δεν ειναι λεξεις.. Οχι.
Πονος ειναι
Αυτο το μακάβριο αισθημα,
που οταν αλονηζει, ειναι σα να θεριζει

Σιγουρα υπαρχει λυτρωση
Μα, οσα λεφτά και αν διαθετεις
δεν μπορει να εξαγνιστει.
Δεν ειναι λυση καν αυτη,
καθως ο χρονος τον διχαζει

Κιας ειναι μπορα ή βροχη.
Τι σαν αυτος σε ενοχλει
και δεν μπορεις πια να πεταξεις

Είθε ο λογος να ακουστει,
το στομα να μην αποσιωπει
και φανερος πια αυτος να γινει.
Για τα χαρουμενα στενα-
που οντως ειναι απειρα πια
Και ας ειναι ο πονος στεναγμος,
ή οπως ονομαζεται αλλιως- ενα μακρυ ταξιδι

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Σα να έχεις αλλάξει...

Και πας να με ξεχασεις..
Μα δεν πειραζει!
Οσο εισαι ακομα εδω,
πως να πειραξει

Και θες να με κοιταξεις.
Αυτο θαυμαζεις- πως δεν μπορεις,
πως ειναι αργα
Πως ολα εχουν περασει.

Κοιτας για να γελασεις.
τον πονο να ξεγραψεις προσπαθεις,
μα κάθως δεις (προς) τα πισω
ολα γινονται γκριζα ευθυς

Ολα σπαζουν και γινεται το τελος της αρχης
Το τελος των σφιγμων, και πληθος ιδεων
γεμιζουν το καφασι.
Μα αυτο, ισως, πειραζει

Οσο με ξεγελας, εσενα ξεγελας
Και αυτο δεν θα αλλαξει.

(*)

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Και ας είσαι (ο) μόνος.

Δεν εχει σημασια. Ουτε θα εχει
και ο μονος να εισαι

Νοημα αποκτας, οταν και αν διατηρεισαι στον χρονο.
Αν μπορεσεις να αντεξεις την πιεση που σου ασκειται στοργικα,
απο πολλους πομπους -με μη λογικες προσδοκιες.

Σκοπος; Οτιδηποτε ξενικο στα ματια του κοσμου,
οτιδηποτε μη γνωριμο, χωρις μετρο συγκρισης. Κατι που συναρπαζει
Κατι δικο σου

Τοτε, αποκτας υπαρξη, γνωμη, θρησκεια.
Γινεσαι ο ιερεας του ευατου σου, ξερεις που πας και που ηδη βρισκεσαι.
Αντανακλας τις ιδεες, δεχεσαι τις παρενεργειες και αυτοι εσενα

Δεν ειναι ευκολο, μα πισω ειναι ο γκρεμος- και το ρεμα εχει στερεψει

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Το δικό μας παραμύθι

Οσα δακρυα και αν προλαβω,
ποτε μα ποτε δεν θα σε ξεβγαλω.
δεν θα μπορεσω ισως ποτε,
να με ξεγελασω και τον ανοητο να κανω.

--Μαλλον αυτη τη φορα, ισως να μην μπορεσω να με ξεγελασω.
Ισως πλεον μεχρι εδω να μπορω. Η' απλα να μην σβηνει τοσο η φλογα,
οσο εγω παριστανω τον ικανοποιημενο, τον ευτυχισμενο και τον ανευ λυπης ηττημενο.

Οχι, οχι. Θα ημουν αχαριστος αν ελεγα οτι δεν μου εχει χαμογελασει η ζωη..
Θα ημουν άπληστος αν ελεγα οτι δεν εχω ολα οσα ειχα ποτε ζητησει.
Θα ημουν ατυχος αν σε ειχα διαγραψει.

Ετυχε και ημουν άπληστος. Ποτε δεν ημουν αχαριστος, μα καποτε ημουν ατυχος
Καλο ξημερωμα

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Η θυσία.

Καταλαβες ξανα, πως πρεπει να πηγαινω.
Δεν εδιωξα -μου λες- κατι χιλιοειπωμενο
Και αρρωσταινω. Δεν σωπαινω,
καθως σε δρομο ξενο πια διαβαινω

Μα τι ζητας! Με φλογα που καιει δεν θες να παιζω,
ισως να φταιει η παραξενη ζωη που πια σου παιρνω.

Δεν ειναι σωστο το υφος του σωστου να σπερνω!
Μιας και απο κλωναρι σε κλωναρι εγω αγορευω
-σε εχω βρει, ε σέ γυρευω- και ας μη μιλας ψηλα..
εγω σωπαινω.

εγω θα βρω τι λαθος εχω, εγω σωπαινω.
εγω σωπαινω, και θα δεις καθαρα.
εγω θα φυσαω τον καπνο --

Δες καθαρα, ειναι κρυσταλλο στον πατο τα νερα

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Σώπασε και άκου

Κοβεται η ανασα.
Ειναι αρκετο. Ειναι ο,τι πρεπει για να κοψει
των απαιτησεων το δισταγμο. να γινει στάχτη

Τα χειροτερα δεν θα ερθουν ποτε.
Απλα και μονο επειδη δεν ειναι εφικτο να γνωρισεις ποτε
την χειριστη πλευρα. (μπορει, παντα, να γινει χειροτερη)

Σωπασε και ακου τις τσιριδες των νεκρων, καθως ειναι, ονειρων σου.
μα, για διστασε..
για αυτα δεν πολεμας;

Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Στιχοι. My thoughts into a song

"Everybody's Fool"

perfect by nature
icons of self-indulgence
just what we all need
more lies about a world that

never was and never will be
have you no shame? Don't you see me?
you know you've got everybody fooled

look here she comes now
bow down and stare in wonder
oh how we love you
no flaws when you're pretending
but now i know she

never was and never will be
you don't know how you've betrayed me
and somehow you've got everybody fooled

without the mask where will you hide?
can't find yourself lost in your lie

i know the truth now
i know who you are
and i don't love you anymore

it never was and never will be
you don't know how you've betrayed me
and somehow you've got everybody fooled

it never was and never will be
you're not real and you can't save me
somehow now you're everybody's fool


Photobucket\

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Δεν έμεινα εδώ, μα σε ψηλό βουνό

Και παλι ψαχνω να τα βρω.
Και παλι προσπαθω.
Και θυμαμαι ολα οσα σου 'χα πει,
για ολον τον κοσμο που ηθελα να γυρισω
και ας μην μύριζε καθολου δυοσμο...

Ειναι η στιγμη, που καθομαι κοντα σε καποιο βραχο
μακρυα απο καθε κινδυνου το παιχνιδιαρικο σινιαλο.
Ηταν η στιγμη, που σε ρωτησα στο παρκο
'θελεις ή δεν θες, τα συννεφα να δεις;'

..μα καλε μου θησαυρε, για οσο λαμπεις -καπου φυλαξου
μαθε να κλαις, να τσιριζεις και φρενα να κινεις
οπως τα φραγματα, τα λυσασμενα.

Αυτα που δεν μπορεις να βρει χωρις εμενα.

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

You helped me to fly

..τοσα ομορφα πραγματα ερχονται
καθημερινα απο το πουθενα.
Αυγη, με μια ομορφη αυγη ξεκινα παντα η μερα.
Αληθεια ...το εχετε προσεξει;

Εχεις προσεξει ποτε ποσα ομορφα
πραγματα υπαρχουν γυρω σου;
Εγω εχω προσεξει την εκφραση σου,
τις κινησεις σου- οχι, δεν θα γινει κιαλλο "μελό".
Ή μαλλον ας γινει.

Ευλογημενες στιγμες, αληθινες.
Δυσκολες λεξεις- μοιαζουν απιαστες.. και ομως!
Και ομως. και ο μ ω ς δεν ειναι
Σκεψου καποιον που αγαπας. Σκεφτηκες?
Σκεψου καποιον που σε αγαπαει. ωραια..
Τωρα, σκεψου καποιον που σε αγαπαει αληθινα.

..σωστα

Μία νότα απ'τα παλιά..

Καποτε φωναζες δυνατα το ονομα μου
Γελια, αστεια και βριζαμε μαζι.
Ηταν χαρα να νιωθω τη χαρα σου
Ειχες μια δυναμη- μπορει μελωδικη!

Μα τωρα, στασου! Που εφυγες μακρυα μου;
Δεν ηταν θαλασσα εκεινα τα στενα;
Παντα σου φωναζα να κοψεις τα δεσμα σου
Να μην βουλιαξεις εκει, που φωναζες "ΕΣΥ!"

Και τωρα χαθηκες. Δεν εισαι πια μαζι μας.
Που ολοι ξεραν' και λεγαν φωναχτα:
οτι δεν εχουνε να βρουν ουτε μια 'φορμη!

"Συγνωμη, χαρηκα. Για πες μου το ονομα σου.."