Sorrow is knowledge,
those that know the most must mourn the deepest:
the tree of knowledge is not the tree of life.
- Lord Byron




Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Ένας μήνας μετά..

Αλλαγες.
Παντα η ζωη μου ηταν γεματη απο αλλαγες,
αναστατωσεις, χαρες και απροσμενες εξελιξεις.
Ζω τη ζωη, καθε στιγμη που μου δινεται.
Αλλωστε, αυτο ειναι και το νοημα

Βλεπω εσενα, βλεπω εμενα, βλεπω αυτους
Κοιταω τη ζωη σαν να τρεχει απο μπροστα μου
και διαφορα ξεφρενα χρωματα μοιαζουν να περνανε.

Ακουω τους ηχους, τις μουσικες και καθε φωνη
που με φωναζει -οχι για να της πω!-
μα για να μου πει. να μου θυμισει.
να με τρομαξει, εκπλησοντας με.

Λεγαν καποιοι οτι ειναι δυσκολο να ξεχασεις.
Να αφησεις το παρελθον σου. Να θαυμασεις
Λενε οτι ειναι δυσκολο, οταν μια κούπα σπασει
να την κολλησεις και να μην φανει τιποτε..
Να μην φανει τιποτε απο τα σπασμενα σημαδια του εαυτου σου

Ισως μολις να βιωσες μια αλλαγη.
Ισως παλι αυτο να σημαινει αλλαγη: η εναλλαγη χωρις επιστροφη

Και ενας μηνας ειναι αρκετος.

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Λεφτεριά και οδύνη του ποτέ

Ειναι αληθεια οτι τα παντα τελειωνουν.
Ειναι, το εζησα!
και τα καλα και τα κακα.

Και παντα μενει ή η απολυτη λυτρωση,
ή η απολυτη αισθηση του πονου και του κενου.

Ειναι αληθεια οδυνηρο να αφηνεις κατι
που ηξερες οτι παντα θα ειναι εκει.
Ειναι αληθεια οδυνηρο τα 'ειναι'
να γινονται 'ηταν' και ολα τα παλια 'θα'
να μην οριζονται πια.

Ειναι αληθεια οδυνηρο να σε αφηνουν.
Λεφτερια σε μας τα μπασταρδα!

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Είναι η καρδιά μου πια μισή (Καλό ταξίδι)

Μα ποσες φορες σε κλωτσησα αγγελε μου?
Ποσες φορες προσπαθησα να σ' αρνηθω?
Να σε πατησω.
Να σε διωξω χωρις να λυγισω

Και στα τραγουδια να σου θυμησω,
το πιο θαμπο αστρο ή νήσο.
Ενα ταξιδι στα τυφλα,
που μου τα βαζει τα φτερα, καθε φορα.
Χωρις ουτε ενα ανταλλαγμα

Φτηνα τα λογια: δεν μετρανε πια,
τωρα που σ' εχω αγκαλια..
Κι ειναι η ωρα πια πικρη,
τωρα που φευγεις σε νησι- παραδεισο θα το βαφτισω!
και ετσι εγω, θα ζησω.
Το ρισκο θα το προσπαθησω.

Και ισως τοτε η καρδια να μην λυγισει.
Τον ευατο μου να νικησω, στου μυαλου τη ζυγαρια.
Τα ματια μου πια, πιο ανοιχτα
και σου μιλαει η καρδια.
Πες μου, τι δακρυα ειναι αυτα...

Π.

Photobucket

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Η αρχή μιας δυσκολίας ή το δύσκολο τέλος μιας αρχής

Ειναι δυσκολο να τελειωνεις καταστασεις.

Τοσο δυσκολο που μερικες φορες δινεις ευκαιριες, πολλες ευκαιριες. Ισως πιο πολλες απο οσες θα επρεπε.. που καποτε μετανιωνεις: για την ανοχη που έδειξες, για τον πονο που δεχτηκες απλοχερα ή επειδη σκεφτηκες οτι ηταν αδικες.
Κι ομως. Κατι βαθια μεσα παντα μας φωναζει για το σωστο. Για αυτο που πρεπει. Για αυτο που ειναι λιγοτερο οδυνηρο ..ναι αλλα ο πονος; χα. Αυτος ειναι ενα αλλο κεφαλαιο. Ο πονος γεννιεται και πεθαινει. Μας αφηνει να μπουμε σε μια αλλη κατασταση, που το μονο που δεν επικρατει ειναι η λογικη. Και μονο εκει χρησιμευει (;). Γιατι βιωνουμε μια κατασταση αλλιως.. ή αλλιως, βιωνουμε μια κατασταση.
Παντα φωναζα σε αυτους που αγαπω πραγματικα να σκεφτονται με την καρδια στα θεματα της καρδιας και να βουτουν σε θεματα λογικης με ολη τη διαθεσιμη δυναμη και λογικη τους. Ηρθε η ωρα λοιπον να μου φωναξουν το αντιθετο. Οι εμπειριες, οχι αυτοι. Αυτοι ή βρισκονται καπου χαμενοι στη ζωη μου ή ειναι ακριβως διπλα μου ή απλως φυγαν. Λιγοι ειναι αυτοι που αξιζει και αξιζε να πονας, λενε. Και αυτοι δεν ειναι σιγουρα αυτοι που ειναι ακομα μαζι σου.

Αυτοι αλλωστε, δεν θα φυγουν ποτέ. Ετσι;

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Επιλογές και συνέπειες

Τερμα τα κλαμματα.
Οι επιλογες ειναι επιλογες.
Ισως κατι ακομα πιο ισχυρο: ειναι επιλογες μας.

Όπως το παιδακι με τα σχισμενα, απο το παιχνιδι,
ρουχα θα σηκωθει,
ετσι οφειλουμε και εμεις οταν ο δρομος
επιλεξει να πεσει πανω μας, να το αποδεχτουμε.

Ισως παλι η τρελα που νιωθουμε τοσο αυθορμητα, και λεει:
"μα... υπηρχε ενας νομος, που οριζει οτι αυτο
δεν μπορει να γινει. Αυτο ηταν δεδομενο!"
Ε να λοιπον που αυτο δεν ισχυει και δεν θα ισχυσει ποτε.

Μια ζωη ζουμε, οχι την ιστορια μας.

Τελος,
το να μαθεις μια ημερομηνια μαζι με ενα γεγονος,
σε κανει ενα συνηθισμενο επιμελη μαθητη.
Το να επιτυχεις στο να παραγραφει το παραπανω
με ενα κατόρθωμά σου, σε κανει νικητη.
Ακομα και αν επεσε αιμα..

Καληνυχτα σας

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Πανικός!

Ειναι αστειο γεγονος,
το πως σε πιανει πανικος
χλωμη και ανημπορη, οταν εισαι.

Δεν κατηγορησα ποτε,
μα ουτε και ηθελα ποτέ
τα παντα σε σενα να τα ριξω

..μα παντα μπαινει ο τρανος,
ο ηρωας που φωναζα μικρος
-τοτε που ετρεχα βουβος-
και ευθυς, σε συνεπαιρνει.

Κανε μια παυση και απλα δες.
ολες τις ομορφες χάρες,
που συνεχως γελουν και σε στηριζουν

Ισως πια τοτε να σωθεις,
στις φλεβες να κυριαρχεις
και ο ηρωας, να φυγει τοτε ξανα
για τα παλια, ..τα πισω.

Photobucket

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Κιόμως, πονάει..

Έι... το τσιγαρο με καιει.
δεν ειναι πια το καλο μου χερι.
Εχει καει

Λεει.. πως μπορει η απωλεια,
να ποναει τοσο, οσο και η αυγη;
Και απορει

Τι'ναι.. τι μού κλες;
δεν μπορεις να μυριστεις,
πως κολαση μπορει να μου θυμισεις;

Έιι.. παρ'το απο δω. Καιει.
Ποναω ρε..
και καιγομαι

Photobucket

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

..χαμένες οι λέξεις, καμμένα όλα.

Πεφτει και παλι η σκοτεινια.
Πεφτω και εγω μαζι της.
Κλεινουν τα ματια μου
και φευγει η ψυχη της

Ωραια.. ωραια τα στρωσαμε και παλι.
Σαν να μη φαινεται, αν τωρα αρχιζει η ζαλη
ή αν ειναι ωρα για τη γνωστη μας παλη

Και τρεχω στα στενα, φωναζοντας κοφτα:
Μα μη μου τρεμεις αλλο πια!
γιατι 'γω λαχταρισα δροσιά,
και οχι την πνοη σου..

- ' Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας.. ' λενε

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

'You belong to me..'

Τι να ειναι αραγε γραμμενο στη μορφη σου;
Τι να νικαει τον πονο μου,
καθως μιλαω μαζι σου;

Και σε κοιτω.
Ειναι ενα ονειρο ολο αυτο,
που ζω καθε στιγμη σου.

Σαν παγος, σπαει και εμφανιζεται
η λαμπερη μορφη σου.
Και τοτε να, ουρλιαζοντας
ακουγεται η φωνη σου..

' Εδω ειμαι αγγελε, εδω!
και παρε με μαζι σου.
Το σαγαπω εμφανισε
και κρυψτο στη ζωη σου! '

..μου φωναξε ενω εφευγε,
μακρυα απ'την δίνη Σου.

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Κρίμα.

Θυμος.
Θυμος και οργη..
Αυτα ειναι αυτα που ενιωσα
οταν ειδα την παρανο'ι'κη καταληξη σου.

Ειναι τρελο, μα δεν μπορω
να βρω το ιδανικο,
-αν ακομα θυμασαι τι ειναι αυτο-
οταν παλευω να σου δειξω το σωστο,
ακομα και αν δεν υπαρχω πια στο σκηνικο.

Τι εργο ειναι αυτο?
που το χειροκροτει το καθε θηλυκο,
μα δεν υπαρχει ιδεα..
Τι εργο ειναι αυτο.
που δεν εχει τοσο δα καλο,
και περιμενεις να νικησεις.

Τα συλληπητηρια μου, συντροφε!

Photobucket

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Πονας το ξερω, δε το λες..

Φωτια τα λογια, οταν το θες.
Πονας, το ξερω. Δεν το λες,
Και δεν με αφηνεις να σε αγκιξω..

Φοβασαι λες, μην πληγωθεις..
Μα ποσα δακρυα πρεπει να πιεις,
για να με αφησεις να σε νιωσω;

Παντα με ελεγες κακο,
οτι δεν εχω τσαγανο
να σε νικησω.

Μα εσυ αγαπη μου, για δες:
πηρες πια σβαρνα τις φωτιες
και κλαιν' αυτα που "ζουσαν" μεσα.

Πονας το ξερω, μου το λες..